ANS telekanalında yayımlanan “Günəbaxan” verilişində son günlər qalmaqalla nəticələn hadisələr baş verir. Bir neçə gün bundan əvvəl “Günəbaxan” homoseksualların Bakıda baş tuta biləcək paradı haqqında veriliş hazırladı. Rəşid Mahmudov verilişdə hay – küy qopardı, özü də bilmədi nə dedi və s.

Bir neçə gün sonra isə verilişdə taksi sürücülərinin problemlərinə həsr olunmuş “müzakirə” aparıldı. Nəqliyyat Nazirliyinin mətbuat xidmətinin rəhbəri Namiq Həsənovun və taksi sürücülərinin bir qisminin iştirak etdiyi debatda taksi sürücülərindən birini zaldan qovmaq istəyən aparıcı İlqar Mikayıloğlu qəribə mənzərə ilə rsatlaşdı. Sürücü həmkarları da qovulana qoşulub studiyanı tərk etdi. Efirdən insan qovmaq “Günəbxan”ın tarixində var. Samir Turan İbrahimov da bu verilişdə aparıcı olanda özünün dəvət etdiyi qonağı qovmuşdu. Sonuncu hadisə baş verən gün isə mediada bu məsələyə ciddi yer verildi, jurnalistlər xəbər yazdı, müəllif yazıları yazıldı, video yayıldı və bir sözlə “İlqar Mikayıloğlu biabrçılığı” gündəmi bürüdü.
2 gün əvvəl isə ANS-in “Günəbaxan”ında bu olayın mediada necə işıqlandırılması müzakirə edildi. Güya bunlar həqiqətin necə olduğunu aydınlaşdırmaq istəyirdilər. Ekspert kimi dəvət olunmuş qonaqlara diqqət edin: ANS TV “İçxəbər” verilişinin aparıcısı Ləman xanım, ANSPRESS-in redaktoru Çingiz bəy və səhnəmizin nəyisə olan müğənni Almaz xanım. Dəhşət!!! Veriliş boyu bu haqda məlumat yazan medianı “yıxıb – sürüdülər”, hamını tənqid etdilər. Dedilər ki, bunları yazanlar obyektiv deyil, tərəflərin fikirləri öyərnilməyib və s. və ilaxır. Amma özləri tərəflərdən heç birini həmin verilişə dəvət etməmişdilər. Hətta bildiyimə görə, “Yeni müsavat” və “Azadlıq” qəzetinin əməkdaşlarına əvvəlcə zəng edib deyiblər ki, verilişə dəvətlisiz, sonra isə deyiblər ki, veriliş təxirə salındı və gələməyin.

Budurmu sizin jurnalist etikanız, dəqiqliyiniz, qərərsizliyiniz, vicdanlılığınız?

Aparıcı deyir ki, Zeynal Məmmədli qəzetə açıqlama verib, amma mən inanmıram bu sözləri o deyib. Və qeyd edir ki, onun Zeynal Məmmədliyə böyük hörməti var. Məslələ belədir: Qəzetlərin biri Zeynal müəllimdən bu məsələ ilə bağlı fikrini öyrənib, o da deyib ki, normal telekanal olsaydı buna görə hətta fəaliyyətini dayandıra da bilərdi. Bəzi hallarda isə veriliş saxlanılıb, aparıcı başqası ilə əvəzlənə bilərdi.

İlqar da bunun yalnış olduğunu sübüt etmək üçün özü səhnədən getdi və tamaçılardan birini çağırdı ki, gəl verilişi sən apar görüm apara bilirsənmİ? Bu nə deməkdir? Bu o deməkdir ki. ANS-də jurnalist problemi var, ya da İlqar hörmət etdikırinin hamısının məsləhətini belə lağ – lağa ilə qarşılayır. Axı özü demişdi Zeynal Müəllimə böyük hörməti var.

Sonra efirə Qafqazinfo.az xəbər potalının baş redaktoru Elbrus Ərud telefon vasitəsi ilə qoşuldu. Qeyd edək ki, “Qafqazinfo” bu olayla bağlı ilk xəbər yayan saytlardan biridir. Aparıcı Elbrus bəydən soruşdu ki, niyə bizim mövqeyimizi öyrənmədən xəbəri vermisiz. Elbrus bəy  cavab verdi. Sonra dedi ki, siz bizim vasitəmizlə reytinqinizi qaldırmaq istəyirsiniz və telefon xəttini kəsdilər. Yəni öz mövqeyinin işıqlandırılmadığını iddia edən jurnalist, başqa jurnalistin mövqeyini dinləmədən əlaqəni kəsdi. Deyəsən bunu anlayıb, Elbrus Ərudla 2-ci dəfə əlaqə saxladılar. Amma yenə eyni mənzərə, yenə İlqar öz sözünü dedi və əlaqə kəsildi. Budurmu etika, buturmu tərəfsizlik və İlqar hələ də xəbər siyasətinin nə olduğunu anlamırmı? Dünyada “Fox Tv” və “CNN” fərqinin nədən ibarət olduğunu bilmirmi? “Fox”un siyasəti budur ki, xəbərin natamam olamsından asılı olmayaraq, əsas olan onu ilk çatdırmaqdır və vaxtilə 11 sentyabr hadisəsini də ilk yayımlayan, xəbərin mahiyyətini şərh edən “Fox” olmuşdu. “CNN”-nin siyasəti isə budur ki, xəbər dəqiqləşməlidir, geciksə belə dəqiq xəbər verilməlidir. Azərbaycanda da müxtəlif media qurumları arasında bu tip fərqlərin olması normal deyilmi?
İlqar Mikayıloğlu iddia edir ki, o hər şeyi düz edib və peşəkar jurnalist belə olmalıdır. O zaman mən xatırladıram. Bir neçə il bundan əvvəl “Birlik kuboku”nun finalında “Xəzər Lənkəran” oynayırdı. Ouyunun şərhçilərindən biri də İlqar idi. “Xəzər Lənkəran”ın müdafiəçisi Ruslan Poldaov qəflətən hucma keçdi və rəqib qapısında gərginlik yaşandı. Jurnalist İlqarın şərhi isə belə olmuşdu: “Ruslan Poladov hücuma keçməklə rəqib qapısı qarşısında pox qaynatdı”. Budur efir mədəniyyəti? əgər bunu inkar etmək istəyirlərsə, o zaman ANS TV-nin arxivindən həmin oyunu tapıb bir də baxsınlar.

Futbol demişkən. Mən İlqarı aparıcı kimi tanıyandan o aparıcı kimi 4 fərqli formatda olan verilişin aprıcısı olub. 1. Futbol şərhçisi 2. “İçxəbər”in aparıcısı, 3. “Dissident”in aparıcısı, 4. “Günəbaxan”ın aparıcısı. Bu isə ondan xəbər verir ki, bu adam jurnalistikada hələ özünü tapa bilməyib.

Hətta meyxanaın Azərbaycanın tarixi sərvəti olduğunu, onu bizdən daha yaxşı kimsənin deyə bilmədiyini sübüt etmək istəyənlər deyirlər ki, Əliağa Vahidin meyxana vasitəsi ilə bütün İran şairlərini “bağlayıb”.

Mən isə bütün tarixi faktları öz beynimdə yandırmaq istəyirəm, onlardan tez qurtulmaq üçün hətta onların üstünə tez alışdıran maddələr töküb daha tez yanmasına şərait yaradıram və gəlirəm təcrübəyə.
Bəlkə də məni tanıyanların çoxu üçün qəribə və maraqlı olar, ancaq qeyd edim ki, bir neçə il mən də “meyxanaçı” olmuşam, toylarda meyxana demişəm, hətta necə deyərlər meyxana ustaları adlanan, Aydın Xırdalanlı, Nicat Mənalı, Etiram və İntiqam qardaşları və digərləri ilə toylarda meyxana demişəm. Sadə dildə desək, deyişmişəm, pul da qazanmışam.

Bəs o dövlərdə mən kim idim, nə işlə məşğul olurdum?

Düzü meyxana deməyə başladığım ilk vaxtlarda abituriyyent idim, universitetə hazırlaşırdım, daha sonra universitetə daxil oldum və bu II kursda oxuduğum dövrə qədər davam etdi. O zamanlar mən dərslərimi oxuyurdum, imtahanlardan normal qiymət alırdım… Sadəcə bu. Demək olar ki, başqa heç mütaliə etmirdim, etdiyim mütaliələr də Çingiz Abdullayevin dedektiv əsərlərdən o yana keçmirdi. Bütün günüm dərsdə və çayxanada keçirdi. Evimizdə gecələr yalnız qafiələrlə danışıb, meyxana deyirdik. Cümə gecələri isə “De gəlsin” verilişini səbirsizliklə gözləyirdik.

Bir müddət təsadüf nəticəsində “meyxanaçı həmkarlarım”dan uzaq qaldım və o dövr məni meyxana mühitindən tamam uzaqlaşdırdı. 10-cu sinifdə yarımçıq oxuduğum Dostayevskinin “Cinayət və Cəza” romanını başaldım oxumağa, sonra Qurban Səidin “Əli və Nino” romanını oxudum, sonra “Ovod”u oxudum və özüm – özümdə anladım ki, mən tamam başqa bir səmtə gedirəm. Sonra, “Karamazov qardaşları”, Kafkanın “Atama məktub”u, müxtəlif antalogiyalar, Heygelin dilaektikası, Ağalar Məmmədovun yazıları, Seymur Baycanın, Əli Əkbərin kitabları, “Alma” qəzeti və s.

4-5 ay sonra isə yenidən mütəmadi meyxana dediyim insanlarla bir yerə toplaşdıq. Nədənsə meyxana demək keçdi ürəyimdən. Oturduq, qafiyə açdıq, başladıq deyişməyə. Ancaq ilk beyitdəcə hiss elədim ki, nəsə alınmır. Əgər bir zamanlar meyxana deyərkən Dədəq Qorquddan, Qazan Xandan, Beyrəkdən, Qatır Məmməddən misallar çəkib hamının diqqətini cəlb edirdimsə, indi meyxana deyəkən Dostayevskidən, Kafkadan, filisoflardan misal çəkmək istəyirəm, ancaq bu fikirləri meyxanaya sığışdıra bilmirəm, utanıram onları meyxanada işlətməkdən, özümdən utanıram, Dostayevskidən utanıram, Kafkadan utanıram, məni kimsənin anlaya bilməməsindən qorxuram.

Bu zaman anladım reallığı. Azərbaycanda meyxana deyən insanlar, onu dinləyən insanlar, “xridarlar” heç vaxt ciddi kitablar oxuya bilməz, heç vaxt Fizuli şeyriyyatından o tərəfə keçə bilməz. Çünki fəlsəfi baxışları olan insan, dünya klassiklərini oxuyan insan, art mədəniyyətin nə olduğunu bilən insanın daxilindəki nəsə ona imkan verməz ki, o meyxana desin, onu dinləsin.

Kiçik bir müqaisə aparacağam. Diqqət edək! Elmi fəaliyyətlə, yaradıcılıqla, məşğul olan bir insan göstərin ki, o meyxana deyir və ya meyxana “xridarıdır”? Nobel, Oskar mükafatı almağa, Kann festivalında qalib olmağa bir iddialı insan göstərin ki, o meyxanaya qulaq asır. Mümkün deyil. Çünki meyxana sənə olduğun kiçik mühitdən və düşüncədən kənara çıxmağa imkan vermir. Sən meyxana deyirsənsə deməli boş və mənasız sözlər işlətməyə məhkumsan. Heç vaxt meyxanaçı öz meyxanasında Aristoteldən misal gətirə bilməz, Lermantovdan qafiyə deyə bilməz, o beytə, rəvayətə Çexovun hekayəsini sığıdra bilməz və bu vaxta qədər də heç kim buna cəhd belə edə bilməyib. Bu səbəbdən də həmin insanlar sadə atalar sözləri ilə kifayətlənməyə və bayağı sözhbətlər etməyə məhkumdurlar.
Fikir isə elə bir şeydir ki, sən onu yalnız həyatıvın bir hissəsinə, bir anına tətbiq edə bilməzsən. Əgər meyxana deyəndə o fikirlərdən istifadə edirsənsə və ya meyxana dinləyəndə qulağın o sözləri eşidirsə, deməli sən bundan tam ayrılmayana qədər o fikirlər sənin beynində qalacaq, bəlkə də ayrılandan sonra da bir müddət sənin yaxavı buraxmayacaq.

Meyxanın bizə lazım olub – olmadığını məndən soruşsalar mən qətiyyətlə lazım deyil deyərdim. Çünki hələ də meyxananın mənə verdiyi mənfi enerjidən, bayağı sözlərdən qurtula bilmirəm.

P.S. Meyxana deyənlərin və onun dinləyicilərinin böyük əksəriyyəti dindən danışır və dinin qadağan etdiyi narkotikdən istifadə edir.

Bu gün Cabbargilin evində çəkilmiş video ilə tanış oldum. Duzu emosiyasız baxmaq mümkün olmadı. Cabbarın azadlıq xəbərini eşidən ananın sevincini siz də gördünüzmü? Mən gördüm, çünki o ananın üsyanını da görmüşdüm. Cabbar həbs olunarkən etdiyi üsyanı.

Bəs görəsən bunu siz də gördünüzmü cənab Prezident? Gördünüzmü bir ananın övlad sevgisi nə deməkdir? Bu dünyada bundan gözəl an varmı? Mən hələ ki, bundan gözəl anı görməmişəm.

Bəs sizcə, sizcə sahibi olduğunuz o mülk, o mal, o hakimiyyət Cabbarın anasının sevgisindən dahamı üstündür, ona sahib olmaq, o sevinci yaşayan insanı görməkdən dahamı gözəl hissdir? Mən inanmıram və ya bu mənim üçün belə deyil.

Bilirsiz cənab Prezident, o sevinc hissini yaşamaq anını neçə ana gözləyir?! Bəxtiyarın, Turalın, Əhədin, Elnurun və başqalarının azadlıqda olması bu qədərmi təhlükədir hakimiyyətiniz üçün ki, o hissin yaşamasına belə imkan vermirsiz?

Bilirəm bu suallara cavab verməyəcəksiz, heç bəlkə də oxumayacaqsız bunu, ancaq bu suallar vicdan məhbusları üçün vicdan suallarıdır.

Zaman keçdikcə isə bu məsuliyyəti yerinə yetirmək üçün pullu, imkanlı və ya şirkət sahibi olmağın vacib olmadığımı öyrəndim. Bu elə bir məsulıiyyətdir ki, onu hamı yerinə yetirə bilər.

Bəzən hansısa sosial, xeyriyyə kampaniyalarına qoşulmayanda belə bunu etmək mümkündür.

Sosial məsuliyyəti küçədə, metroda, avtobusda və digər yerlərdə, hətta ailədəki insanların üzünə təbəssüm etməklə yerinə yetirmək olar. Bu onlara pozitiv eterji verəcək.

Sosial məsuliyyəti yerinə yetirmək üçün uşaq evinə getmək vacib deyil. Bu məsuliyyəti şəhərdə yerə atılmış bir tullantını zibil qabına atmaqla da yerinə yetirmək olar.

Sosial məsuliyyət hamın məsuliyyətidir. Hətta fiziki qusurlu insan belə bunu yerinə yetirə bilər. Sağalaraq, yaşamaq mübarizəsi apararaq, bununla başqasına da mübarizə əzmi bəxş edərək sosial məsuliyyəti yerinə yetirmək mümkündür.

P.S. Söz yerinə düşər. Bu gün saat 15:00-da Bakıda gülmək və şar aksiyası var. İştirakçılar uşaqların üzünə gülüb, onlara şar hədiyyə edəcəklər. Məncə bu da bir fursətdir…

Yazı “Birliyə Doğru” Əlil və Kimsəsiz Uşaqlara Qayğı İctimai Birliyinin “Sosial məsuliyyət və sən 2″ layihəsi çərçivəsində yazılıb.

Başlayım etirafa:

P.S. Bəzi etiraflarımda elə anlar olacaq ki, məzələnməyimi düşünərsiz. Ancaq elə dəyil, məcburən belə yazıram.

1. Etiraf edirəm ki, mən İSNANAM. Bəziləri məni və mənim kimilərinə İnsan gözü ilə baxmasalar da, bizi aşağılamağa çalışsalar da, ancaq bu belədir.
2. Etiraf edirım ki, unuiversitetə mal – qara otara – otara hazırlaşmışam.
3. Etiraf edirəm ki, mənim ictimai sektorda fəal olmağıma səbəb atamdır. Sonuncu dəfə məni pessimist görəndə demişdi ki, Karl Marks deyir ki, fəhlənin zəncirdən başqa itirməyə heçnəyi yoxdur. Get mübarizə apar. Qazanacağın uğur haqqında düşün, itirməyə heç bir şeyin yoxdur.
4. Etiraf edirəm ki, əvvəllər mən də “məhlə uşağı” olmuşam. Hətta toyda meyxana deyib, pul da qazanmışam.
5. Etiraf edirəm ki, 7 ildir ailəmdən ayrı yaşasam da indi də atamın zəhmindən qorxuram və o zəhmi sevirəm həm də.
6. Etiraf edirəm ki, cəmiyyət içində ağlamağı, kövrəlməyi çox istəməsəm də, tək olanda ağlamağıma sərhəd qoymuram.
7. Etiraf edirəm ki, Dalğa Gənclər Hərəkatı mənim həyata baxışımı ən azı 120 dərəcə dəyişib. Mən bu hərəkata qoşulandan sonra əsl gəncliyin nə olduğunu anlamışam.
8. Etiraf edirəm ki, Azərbaycan siyasətində ateistəm.
9. Etiraf edirəm ki, ictimai sektordan bəzən iyrənirəm.
10. Etiraf edirəm ki, uşaqlığım üçün çox darıxıram.
11. Və etiraf etməyə ehtiyac yoxdur ki, Ramin Hacılıya böyük insan kimi baxıram. O mənim üçün dahidir.

İstərdim növbəti etirafı öz bloqunda İsa Qəmbər və ya Əli Kərimli etsin.

Publisist Zahir Əzəmət bir neçə il bundan əvvəl bir yazı yazmışdı. O yazının adı belə idi: “5-6 uşaq…”. Yazı yazılan kimi böyük marağa səbəb oldu, müzakirələr başladı. Dediyim kimi yazı bir neçə il bunda əvvəl yazılsa da, hər dəfə gənclərə qarşı repressiyalar olanda bu yazını çoxları xatırlayır və paylaşır.

O yazını oxumayanlar narahat olmasın. Yazını burda yerləşdirəcəm və sizdə oxuyacaqsınız. Keçim öz yazıma.

Bəli biz cəmi 5-6 uşağıq. Ortada 5-6 uşaq var. Bütün işləri biz görməliyik kimi bir misiya götürmüşük üzərimizə. Cəmiyyət hər şeyi bizdən gözləyir, çox vaxt  hakimiyyət bizimlə məzlənir.

Bu 5-6 uşaq kitab da oxuyur, kitab təqdimatına da gedir, onu təbliğ də edir, aksiyaya da çıxır, flaş – mob da keçirir, video da çəkir, sevgilisi ilə də görüşür, gecə PUB-a da gedib əylənir, insanlara metroya minməyi də öyrədir, yazı da yazır, paylaşır da, sosial kampaniyalar da keçirir, işləyib pul qazanır da, hətta şərəfsizdir də.

Sonuncu sözü bilə – bilə yazdım. Bu 5-6 uşaq əslində şərəfsiz deyil, onun üçün şərəf, ləyaqət hər şeydən üstündür. O şərəfi üçün savaşır, onu qorumaq üçün, ətrafının şərəfli olması üçün mübarizə aparır, bütün bu yuxarıda dediklərimi edir. Ancaq nədənsə cəmiyyət ona şərəfsiz kimi baxır. Sankı gedib həmin insaların evində zibili də atmalı imiş, amma sevgilisi ilə mesajlaşdığı üçün bunu unudub.

Hamı, hər kəs, hər şeyi bu 5-6 uşaqdan gözləyir. Hamı istəyir ki, bu uşaqlar meydana çıxsın, hər şeyi eləsin.

Valideynləri də istəyir bunu. Ancaq validyenləri başqa bir şeyi də istəyir. İStəyir ki, bunlar kiçik bir səhv eləsin və onları danlasınlar.

Zahir Əzəmət öz yazısını belə bitirmişdi: “Bir gün bu “5-6 uşaq” – sonuncu cərgəmiz də basılsa…” Ancaq hələki basılmayıb. Üstünə çoxlu hücumlar olub bu 5-6 uşağın. Bəziləri yerlərini dəyişib, bu 5-6 uşağın sırasından çıxıb, amma yerinə başqaları gəlib və 5-6 uşaq nə artıb, nə azalıb.

Və Zahir Əzəmətin “5-6 uşağı”. Oxuyun və görün. Illər keçsə də yenə də hamı bu 5-6 uşaqdan danışır

Zahir Əzəmət

5-6 uşaq…

Biz həmişə “5-6 nəfər” olmuşuq. 10 il əvvəl də, indi də. Bir vaxtlar hakimiyyət də etiraz mitinqlərinə çıxan insanların sayını bu qədər göstərərdi. Bu gün eyni ifadələri “Dalğa”, “Ol” kimi gənclər hərəkatları, “AN” kimi şəbəkələr haqqında işlədirlər: 5-6 uşaq…

Məsələ adamların sayında deyil, əlbəttə. Maraqlıdır ki, eyni adamlar daha sonra ölkədəki bütün problemlərin həllini də bu “5-6 uşaq”dan gözləyir. Yox, gözləmir, tələb edir!

Ölkədə normal seçki keçirilmir- “Dalğa” hara baxır? Prezidentlik instututu əbədiləşdirildi- “Dalğa” niyə bunun qarşısını almadı? ADNA-da baş verən qanlı olayda “Ol” harada idi? “AN” nədən küçələrə tökülüb aksiya etmədi?…

Başa düşürəm, müxalifətin bu və ya digər səbəblərdən əl-qolunun bağlı olduğu indiki mərhələdə kütlənin diqqəti az-çox fəal olan, ictimai proseslərə (siyasi yox ha!) təkan verməyə çalışan bu “5-6 uşağa” yönəlir. Belədə toplum bütün qara daşların altına onların çiyin verməsini istəyir. Əvəzində toplum özü nə edir? Seriala baxır, çayxanada qeybət edir, köşə yazır, pivə içir…

Biz azərbaycanlıların köhnə peşəsidir: hamı hər işlə məşğuldur, amma heç kim konkret bir işlə məşğul deyil. Baxırsan ki, adam guya siyasətçidir, amma qəzetlərdə donuz qripindən tutmuş, kolbasa sexinə qədər- bütün mövzularda şərh verir. Təki adı çəkilsin… Əslində toplumun tələbatı da bunadır. Kütlə və onun boz nümayəndələri hamıdan hər şeyi tələb etməyi sevir. Müsavatın, AXCP-nin, VHP-nin, nazirliklərin, hətta JEK-lərin görməli olduğu işi “5-6 uşaq”dan tələb edir.

Həm də təkcə tələb etmir, hələ yol da göstərir: belə et, elə et…

Kütlə həmişə eybəcər olub. Kütlə həmişə güzgüyə baxmaqdan qorxub. Baxsaydı, özünə də sual verər, özündən də tələb edərdi. Etmir. Ona “mız” qoymaq daha rahatdır.

Ölkədə etiraz enerjisini öldürən yalnız hakimiyyət deyil. Həm də kütlədir. Çünki öz içində bu enerji yoxdur. Kimin də azacıq başını qaldırdığını, tərpəndiyini görsə, onu basıb əzmək, çığnamaq istəyəcək. Belə bir manyakdır bizim əziz, sevimli, mənasız və boz kütləmiz.

Nə yaxşı ki, bu “5-6 uşağın” başını hələ yeyə bilməyiblər. Nə yaxşı ki, hamının “hır-hır” və “zır-zır”la məşğul olduğu indiki vaxtda onlar nəsə etməyə çalışırlar. Nə yaxşı ki, yatıb-durub bəziləri kimi indeyski xəyallar quran bataqlıq romantiklərinə çevrilməyiblər.

Bir gün bu “5-6 uşaq” – sonuncu cərgəmiz də basılsa…

Hə hə, təəccüblənməyin buna. Bu həqiqətdir. Bugunki siyasi sistemin başında oturanlar hakimiyyətdən getmək istəyirlər, sadəcə bunu rahatlıqla etmək onlar üçün asan deyil.

Bunu kim dedi?

Bunu son dövrlər yaşadığımız hadisələrin məntiqi sonluğu deyir. Ötən il ədəbiyyat üzrə nobel mükafatını perudan olan yazıçı Mario Vargas Liosa almışdı. Bilirsiz o kim idi, hansı və ya necə bir ölkədə yaşayırdı. Liosa ölkəsinin dissidenti sayılırdı, o prezidentə məktub yazaraq siyası məhbusların azadlığa buraxılmasını tələb etmişdi və bu elə bir ölkədə baş vermişdi ki, o ölkədə diktator istədiyini edir. Bizdə isə yazıçı qətlə yetirildi. Rafiq Tağının öldüyü gecə yazıçı Əli Əkbər belə bir fikir dedi: “Latın Amerikası ölkələrində belə, yazıçıya toxunmurlar”.

Həqiqətən çox ciddi məsələdir. Bu ölkədə yazıçı öldürüldü. Kimin öldürməsi məni maraqlandırmır, əsl cani tapılmayana qədər günahkar hakimiyyətdir. Ancaq bu xalq ayağa qalxmadı. Susdu, facebook-da sadəcə status yazdı.

Bu gün metroda gediş haqqı artırıldı – 20 qəpik oldu. 5 qəpik bəziləri üçün yüksək rəqəm olmaya bilər, ancaq maaşlarımızı 5 qəpik artırmayanların bunu etməsi özbaşnalıqdır.

Bu gün ölkədə çoxlu sayda gənc fəal həbsdədir (Bu sayın böyük olduğunu nəzərə alıb, rəqəmlərdə səhv edəcəyəm deyə yazmıram). Hətta yavaş yavaş onların sayını belə səhv salırıq. bu ölkədə müstəqil gənclər təşkilatları ofissizdir. Bu ölkədə müəllimlərlə 5 ay məzələnib dövlət qulluqçusu məsələsinə baxılacağını dedilər, ancaq baxmadılar.

Bu ölkədəki siyasi sistem xalq ayağa qalxsın deyə, onları hakimiyyətdən uzaqlaşdırsın deyə hər şey edir. Xalq isə hələ də “mən siyasətə qarışmıram” deyir.

Bəs nə edək?! Yazmayaqmı?

Mənim üçün bloq yazmaq əslində sadəcə içimi boşaltmaqdı, demək istədiklərimi, yaymaq istədiklərimi yaymaqdı. Bəlkə də klaviatura ilə məzələnmək, bəlkə də sadəcə kayf tutmaq, bəlkə də mənfi enerjimi özümdən uzaqlaşdırıb, ətrafa yaymaqdı.

Mən sadəcə bu səbəbdən yazıram. Başqa heç bir məqsədim yoxdur. Bəlkə də hansısa azad iqtisadiyyatı olan ölkədə yaşasaydım, gündə hətta bloqa 2 post yerləşdirərdim ki, reklam əldə edə bilim. Amma Azərbaycandayıq və bunu gözləmirəm.

Yox, yox mən pessimist deyiləm, yazaq, hamımız yazaq. Bu yaxşıdır. Nəyisə dəyişə də bilərik bu yolla. Ancaq wordpress reytinqində ilk üçlüyə düşmək üçün dəridən qabıqdan çıxmayaq, 1 saat oturub mövzu axtarmaqla beynimizi zorlamayaq. Sadəcə nəsə görəndə, nəsə mövzu olanda yazaq. Bu mənim bildiyim bloqçuluqdur.

Bu yazıda da bir məsələyə toxunacam. Masallıdan dünən gəlmişəm. Bir dəhşətli mənzərə ilə rastlaşdım. Masallı Rayon Sosial Müdafiə idarəsində məmurlar ölülərin adına saxta sənəd düzəldib, onların təqaüdlərini (pensiya) alıb öz ciblərinə qoyurlar. Bununla bağlı isə geniş yazacam.

P.S. Oxuyandan sonra LİKE edin ki, wordpress reytinqində 5-6 gün ilk üçlükdə qalım. Həvəs yoxdu tez – tez yazmağa.

Şahin Ağabəylinin ölümündən 1 il ötür… Bir il öncə səhər saatlarında mobil telefonuma gələn zəng və ölüm xəbəri… İlk dəfə xəbəri eşidəndə inanmamışdım və düzü ciddiyə də almamışdım. Çünki bunu mümkünsüz hesab edirdim. Şahin hələ yaşamalı idi. İkinci zəng gələndə isə artıq təşviş içində idim. Xəbəri dəqiqləşdirmək istəyəndə telefonuma 3-cü zəng gəldi və “Şahin Ağabəyli yol qəzasında dünyasını dəyişdi” dedilər.

Mən hələ də bu ölümə alışa bilməmişəm. Tam səmimi deyirəm. Bir zamanlar güldüyüm hadisələri Şahinin ölümündən sonra eləməyə başladım. Əvvəllər kiminsə ölümündən sonra onun şəklinin evin hansısa hissəsində saxlanmasına düzgün yanaşmırdım. Bəlkə də anlamırdım. Ancaq artıq 1 ildir ki, Şahinin kiçik foto şəkli mənim portmanatımdadır və hər dəfə ordan nəsə götürəndə bu şəkili görürəm, bəzən pis oluram, bəzən dua edirəm, bəzən isə gözümün önündə Şahinlə bağlı bütün xatirələr canlanır.

Bəli Şahin, sənin ölümün elə bir ölüm idi ki, o ölüm tək səni aparmadı, çox şeyi apardı və ən əsası BİZİ apardı. Sənin ölümündən sonra mən hər gün dərsdən çıxan Mirsalamı daha görmədim, sənin ölümündən sonra daha BİZ “5 mərtəbə”dəki kafedə yığışmadıq, sənin ölümündən sonra daha heç vaxt hamımız bir arada olmadıq…

Bilirəm, görürsən məni və nəsə zarafat eləmək istəyirsən. Axı sən bunu çox istəyirsən. Ancaq alınmır… Nəsə buna mane olur və bunun adı ölümdür.

Şahin iki ay əvvəl yeni evə köçdüm. Köçəcəyim evi heç tanımırdım, dostum tapmışdı oranı. Getməmişdən əvvəl evin yerini soruşdum. Dedi ki, Abdulla Şaiq küçəsi ilə Çingiz Mustafayev küçəsinin kəsişməsində yerləşir. Bu ünvan mənə nəyi isə xatırlatdı… Həə, axı orda sənin də evin var. Köçəcəyim yerin şəraitini soruşmadan ora köçmək qərarına gəldim. Səninlə qonşu olmaq istəyirdim. Köçdüm evə. Yerləşəndən sonra küçəyə çıxıb səni görmək istədim. Gördüm ki, yoxsan. Qonşulardan soruşdum. Onlar səni xatırladılar və dedilər ki, sən çoxdandı ora gəlmirsən… Qismət deyilmiş. Narahat olma. Təzə ünvanını tapacağam. Orda görüşərik…

Bir il bundan əvvəl ABŞ-ın paytaxtı Vaşinqtonda qaldığım mehmanxananın restoranında yemək yeyərkən çöldə səs – küy gəldiyini eşitdim. Yeməyimi yarıda qoyub qapıdan çölə çıxdım və qaldığımız mehmanxana ilə üzbə – üz yerləşən “Hilton” mehmanxanasının qarşısında gənclərin izdiham yaratdığını görüdm. Yaxınlaşıb nə baş verdiyini soruşdum. Dedilər ki, Prezident Barak Obama birazdan bura gələcək və jurnalistlərə nahar ziyafəti verəcək.

Bəli, Barak Obama gəldi və gənclər aksiya keçirməyə başladılar. Onların əllərindəki vatman kağızlarında belə bir tələb yazılnışdı: TOYUQ DA CANLIDIR, ONU YEMƏYİN!

Obama da gənclərin önündən keçərkən Amerikan təbəssümünü əskik etmədən gəncləri salamladı. Onlar da təbəssüm nümayiş etdirdilər.

İzdiham dağılışandan sonra aksiya iştirakçılardan bir neçəsinə yaxınlaşıb onların təşkilatları ilə maraqlandım və məlum oldu ki, bura toplaşan gənclərin demək olar ki, hamısı fərqli – fərqli təşkilatların nümayəndələridi. Bəziləri hətta sadəcə GƏNCdir, təşkilat mənsubiyyəti yoxdur. Onları burada birləşdirən isə ideyadır və ya ortaq nöqtədir.

Bəs Azərbaycanda?

Bu gün Azərbaycanda Mənə Dalğa Gənclər Hərəkatı ilə bağlı ən çox verilən suallar bunlardır: “Dalğa”nın qeydiyyatı varmı? “Dalğa” hardan maliyyələşir?

Vallah ayıbdır, billah ayıbdır. Əvvəla mənim anlamadığım bir şey var: Qardaşım, bacım, dostum, əzizim 7 ildi bu məmələkətdə fəaliyyət göstəririk, 7 ildə min “oyun”dan çıxmışıq. Bu dövlət deyilən şey görmürmü biz varıq və ya DİN, MTN, Ədliyyə NAzirliyi yatıbmı sən gəlib məndən qeydiyyatımı soruşursan. Lap tutalım biz qeydiyyatdan keçməmişik. Sənin dərdin, azzarın nədir? Əzizim faəliyyət göstər, bəhanə axtarma…  Ümumiyyətlə mən niyə kiminsə qeydiyyatına düşmək üçün, kiminsə nəzarətinə keçmək üçün çalışmalıyam?! Mən gəncəme, gənc. İmkan verin yaradıcılıq göstərim…

İkinci məsələyə gəlincə… “Dalğa”nın hardan maliyyələşməsi bilmirəm niyə bu qədər sual doğurur. Bir insan ki, təşkilatın hardan maliyyələşməsi ilə bu qədər maraqlanırsa, demək o insan iradəsinin gücünə əmin deyil. İradəsinin gücünə inanan insan maliyyə mənbəyini düşünməz, iradəsinin istədiyini edər. Bu sualı mənə verən insan sadəcə kiminsə pulu, maliyyəsi ilə işləməyə cəhd göstərən insandı və ya sadə dillə desək potesnial “satılmağa” hazır olan insandı.

Mən bir gün “Dalğa”ya qoşulanda nə maliyyəsi ilə maraqlandım, nə qeydiyyatı ilə. Mənim üçün maraqlı olan təşkilatın ideologiyası idi. Bu təşkilat nə işlə məşğuldur?! Çünki mən gəncəm, etmək istədiklərim üçün dəstəyə ehtiyacım var və uğur qazanmaq istəyirəm. Bir fərdin uğuru isə kollektiv dəstəyi ilə daha güclü olur. Mənə bu sualı verən də gəncdir, amma bizim bir fərqimiz var. O dağıdıcıdır…